LifeCoaching
Inschrijfformulier
Uit de praktijk van Peter Krijger
Lees ook het artikel van Carlien van Viegen over haar bezinningsweek in Zuid-Turkije.
Gemodder op het werk
Oktober 2007 – Den Treek, Leusden
Hans is manager van een grote afdeling bij een zorgverzekeraar. Er is zijn veel problemen, zowel met collega’s als met klanten.
Ik loop met Hans door het bos en we komen bij een modderpoel. Het is moeilijk om er voorbij te komen.
‘Wat zou dit kunnen betekenen?’, vraag ik Hans.
Hij denkt na terwijl hij naar de modder kijkt. ‘Ik weet het niet,’ zegt hij na een tijdje.
Ik help hem een handje: ‘Je had het net over de onvrede die je voelt op je werk. Je zegt dat je steeds meer weerzin hebt tegen het geruzie van je collega’s en de slechte manier waarmee met klanten wordt omgegaan.’
‘Ik weet het nu,’ zegt Hans. Dat gemodder op mijn werk wordt gesymboliseerd door die modderpoel.’
‘Wat zou je nu willen doen?’
Hans kijkt even rond. ‘We kunnen alleen verder als we door de bosjes lopen.’
‘Maar dat is heel moeilijk want die zijn heel dicht. Bovendien zitten er stekels aan,’ zeg ik.
‘Klopt. Als ik om het gemodder heen zou willen op mijn werk, dan krijg ik veel weerstand en steken.’
‘Wat zijn de andere opties?’, vraag ik, ‘teruglopen en een ander pad zoeken?’
‘Ik wil niet terug en op een ander pad ligt misschien nog meer modder. Dan blijft alleen nog over om door de modder heen te gaan.’
‘Maar dan krijg je vuile voeten,’ zeg ik.
‘Dat moet dan maar.’
‘Dus je wilt dwars door de modder?’
‘Ik moet het gemodder gewoon op gaan lossen op mijn werk.’
‘Dat klinkt goed,’ zeg ik.
‘Weglopen lost niets op.’
Terwijl we langzaam en behoedzaam door de modder lopen, begrijpt Hans steeds beter hoe hij het gemodder op zijn werk kan oplossen. Als we een bocht om zijn, zien we een grote plas.
‘Als we door deze plas heenlopen worden onze schoenen weer schoon,’ lacht Hans, ‘het oplossen van het gemodder wordt beloond!’
We lopen langzaam door de plas en vegen daarna onze schoenen af met gras.
Het wiel in de tuin
2007 - heden – Atma Instituut, Amersfoort
In de tuin van het Atma Instituut ligt een rond perkje van heggetjes in de vorm van een wiel. In dat wiel bevinden zich allerlei soorten planten en bloemen. Het wiel was al aangelegd voordat wij in het gebouw kwamen in 2007.
Als het mooi weer is, neem ik vaak een groep studenten mee naar dat wiel en vraag ze een belangrijk levensthema in gedachten te nemen. Dan laat ik ze in tweetallen rond het wiel lopen. Ik geef ze daarbij de opdracht met elkaar te praten over een belangrijk actueel levensthema, terwijl ze kijken naar de symbolische betekenis van de planten en bloemen in het perkje. Iedereen is daar altijd goed toe in staat waardoor heldere inzichten ontstaan.
Teveel interesses
Zomer 2005 – Den Treek, Leusden
Een jongen van 18, die net klaar is met het Atheneum, weet totaal niet wat hij wil gaan studeren. Ik ga met hem wandelen in landgoed Den Treek, een prachtig bos ten zuiden van Amersfoort waar ik vaak wandel. Ik leg hem de beginselen van wandelcoaching uit en we gaan op pad.
Meteen valt zijn oog op een hardloper.
‘Ik ben net als die hardloper,’ zegt hij. ‘Hij loopt in zijn eentje en bepaalt zijn eigen route en tempo. Daar heb ik ook altijd behoefte aan.’
‘Dus je hebt een beroep nodig waarin je je eigen tempo en route kunt bepalen,’ zeg ik.
‘Inderdaad’, zegt hij knikkend.
Een tijdje later komen we bij een open plek waar 8 paden bij elkaar komen. In het midden van die plek staat een groepje bomen op een verhoogd eilandje.
‘Pfff....’ zucht hij. ‘Voor mij symboliseren die paden allerlei studierichtingen. Het zijn er zoveel, dat ik echt niet weet welke kant ik op moet.’
‘Blijf er eens een tijdje naar kijken,’ zeg ik.
Na enkele minuten zegt hij: ‘Ik moet die paden zien als allerlei interesses die bij elkaar komen op deze open plek. Het eilandje met bomen zie ik nu als de studierichting. Ik moet dus een studie kiezen waarin al mijn interesses bij elkaar komen.’
‘Mooi inzicht,’ zeg ik. ‘Kun je nu al die 8 paden bekijken en mij vertellen welke interesses deze symboliseren?’
‘Ja leuk!’, roept hij enthousiast terwijl hij op het eilandje gaat staan. ‘Dat pad daar is mijn interesse in handel. Dat pad daarnaast is mijn interesse in reizen naar verre landen. Dat smalle pad staat voor mijn talenknobbel. Dat brede pad vertegenwoordigt ondernemerschap.’
Hij kon moeiteloos alle 8 paden koppelen aan interesses. Uiteindelijk vraag ik hem welke studie daar het beste bijpast.
‘Ik weet het! Ik ga internationale handel studeren. Daar kan ik al mijn interesses in kwijt.’
Loopbaanwandeling
Juli 2007 – Den Treek, Leusden
Mijn cliënt Karel, 45 jaar oud, zit tijdelijk zonder werk en weet niet hoe hij verder wil in zijn loopbaan. Ik stel hem voor een loopbaanwandeling te maken in het bos.
Al bij het begin komt er bij hem een inzicht. We staan op een open plek waar het jaar daarvoor veel bomen zijn gekapt.
‘Er staan al veel nieuwe struiken en beginnende boompjes’, zegt Karel, ‘dat is volgens mij een metafoor voor de situatie waarin ik mij momenteel bevind. De oude gekapte bomen symboliseren mijn vorige werk. Dat ben ik kwijtgeraakt. Daardoor is er ruimte gekomen voor iets nieuws.’
Terwijl hij dat zegt gaat de zon schijnen.
‘Het lijkt er op dat de zon het met je inzicht eens is,’ zeg ik.
‘Ja, daar lijkt het inderdaad op.’
Karel blijft nog enkele minuten staan om van de ruimte en de zon te genieten.
‘Zullen we verder gaan lopen?’ stelt hij voor.
Na enkele tientallen meters komen we bij een pad waarop veel grote plassen liggen. Karel stopt en kijkt er naar.
‘Wat zouden die plassen voor jou kunnen symboliseerden?’ vraag ik.
Hij denkt even na.
‘Die plas is als een spiegel waar ik mezelf en mijn omgeving in weerspiegeld zie.’
‘Ik zie heel veel plassen op dit pad,’ zeg ik.
‘Ja, inderdaad. Het wordt nog een hele klus om op dat pad te lopen.’
Hij loopt naar de rand van een plas en kijkt er even in.
‘Dit pad is als mijn levenspad en de plassen zijn mijn spiegels. Die zorgen ervoor dat ik niet te snel loop en regelmatig stil sta om naar mezelf te kijken.’
‘Is dat belangrijk voor je?’, vraag ik.
‘Dat is heel belangrijk! Ik heb de laatste tijd als een kip zonder kop door mijn leven gelopen. Het wordt tijd dat ik eens rustiger aan doe en beter over mezelf en mijn toekomst ga nadenken.’
Terwijl hij dat zegt begint het te waaien.
‘Hoor je hoe het begint te waaien?’ zeg ik.
‘Dat klinkt als een applaus,’ zegt hij lachend. ‘De natuur is het opnieuw met mij eens.’
‘De plas is te groot om er overheen te springen,’ zegt hij. Ik kan er alleen voorzichtig langslopen. Dus de plassen dwingen mij om langzaam te lopen.’
We lopen een stukje verder, maar bij de volgende plas stopt hij weer.
‘Het valt mij op dat je langzaam loopt en regelmatig stilstaat,’ zeg ik.
‘Zo is het nu ook in mijn leven. Ik heb momenteel veel tijd om stil te staan bij mezelf.’
‘Wat vind je daarvan?’, vraag ik.
‘Aan de ene kant wil ik vooruit, maar ik besef dat ik niet echt weet welke richting ik op wil. Ik wil ook niet snel vooruit. Ik geniet er eigenlijk ook van dat ik even niets doe in mijn leven. Zo kan ik rustig de tijd nemen om uit te zoeken wat ik écht graag wil.’
‘Hé, daar staat een mooie boom, roept Karel ineens. ‘Wat een boel takken heeft die. En hij staat helemaal in de zon en heeft veel ruimte.’
‘Heb jij ook veel behoefte aan ruimte?’, vraag ik.
‘Heel erg. Ik ben net als die boom. Met enorm veel takken die alle kanten op groeien.’
‘Wat symboliseren die takken?’
‘Dat zijn al mijn interesses. Misschien wel teveel. Dat is mijn probleem op dit moment. Omdat ik zo veel interesses heb, weet ik niet welke richting ik uit wil in mijn loopbaan.‘
‘Ben je een generalist of specialist?’
‘Een generalist,’ zegt hij resoluut. Ik bekijk liever het grote geheel. Dan moet ik geen specialistisch werk gaan doen.’
‘Heb je altijd al zoveel interesses gehad?’ vraag ik.
‘Ja, als kind had ik al allerlei interesses. Vooral in mensen en hoe ze functioneren. Ook nam ik altijd de leiding. Een leidinggevende functie in een organisatie met veel verschillende soorten specialisten zou goed voor mij zijn. Ik vind het boeiend om met specialisten te praten. Maar specialisten zijn vaak slechte managers omdat ze teveel een tunnelvisie hebben en te weinig om zich heen kijken. Ik denk dat ik zelf wel een goede manager ben, omdat ik graag organiseer en het grotere geheel in de gaten hou.’
‘Klinkt logisch.’
Precies op dat moment schijnt de zon recht in zijn gezicht.
‘Kijk, de zon is het weer met mij eens’, zegt hij stralend. ‘Ik ga dat vaker doen, op deze manier wandelen in het bos. Ik denk dat ik deze zomer maar eens een paar weken alleen de natuur trek. Dan ontdek ik vanzelf waar ik heen wil met mijn werk.’
‘Zullen we de volgende afspraak dan maken nadat je terug bent?’ stel ik voor.
‘Doen we.’
Drie weken later vertelt hij dat hij tijdens zijn lange wandelingen in de Pyreneeën helemaal duidelijk heeft gekregen hoe hij verder wil met zijn loopbaan.
Relatiecoaching langs een beek
Januari 1995 – Koh Panghan, Thailand
Het eiland Koh Panghan in Thailand is vrijwel helemaal beschermd natuurgebied. Er stromen diverse beekjes en rivieren door het dichtbegroeide berglandschap en er zijn prachtige watervallen.
Ik raak aan de praat met Oscar en Linda, een echtpaar van rond de 45 uit de VS. Ze vertellen dat de passie al lange tijd uit hun huwelijk is en dat de relatie maar wat doorkabbelt zonder veel verrassingen. Ze zijn 20 jaar getrouwd en hun beide kinderen zijn bijna de deur uit. Ze hebben al vaak gepraat over een scheiding en zien de vakantie als laatste poging om hun relatie nieuw leven in te blazen.
Ze willen graag over hun relatie praten terwijl we een wandeling maken door het oerwoud.
Aan het begin van de wandeling staat een bord met de tekst To waterfall. We hadden gehoord dat deze waterval erg mooi is. Om er te komen moeten we eerst een uur langs een beek lopen.
‘Er zit niet veel water in de beek’, zegt de man, ‘ik weet niet of de waterval erg spectaculair zal worden.’
‘Niet zo negatief Oscar’, zegt de vrouw
‘Wat zou dat kleine stroompje kunnen symboliseren?’, vraag ik.
‘Onze relatie’, zegt Linda.
‘Die is niet erg spectaculair', vult Oscar aan.
‘De beek is bijna uitgedroogd’, zegt Linda.
‘Zo voelt onze relatie ook’, zegt Oscar.
Hoewel de natuur mooi is, is de wandeling over de rotsen vaak moeilijk en ingewikkeld. Linda is niet goed in klimmen en Oscar moet haar vaak helpen. Dat irriteert hem.
‘We moeten sneller vooruit, anders komen we te laat bij de waterval en kunnen we niet meer voor het donker terug’, zegt Oscar.
‘Zit ons niet zo op te jagen, Oscar! Dat doe je altijd. Je hebt geen greintje geduld. Ik wist niet dat het zo’n lastige wandeling zou worden’, klaagt Linda.
‘Wat zou deze moeizame wandeling symboliseren?’, vraag ik.
‘Het is wel duidelijk dat deze onze ingewikkelde en moeizame relatie symboliseert’, zegt Linda.
‘Het pad is vol obstakels’, zegt Oscar. ‘En dat kleine beekje kabbelt maar een beetje door, net als onze relatie.'
‘Ik ben benieuwd of er nog verrassingen komen’, zegt Linda. ‘Het begint saai te worden.’
‘Net zo saai als onze relatie’, zegt Oscar.
‘Ik vind de omgeving heel mooi’, zeg ik.
‘Oh ja, de mensen om ons heen zijn heel leuk’, zegt Oscar, ‘en we hebben allebei een boeiende baan. Daar ligt het niet aan.’
De hele wandeling gaat op deze manier door.
Na een uur klimmen en klauteren komen we bij de waterval.
‘Ik had het al gedacht’, zegt Oscar, ‘het is maar een heel klein straaltje.’
‘In de regentijd is hij heel groot,’ zeg ik.
‘Er zat vroeger veel passie in onze relatie’, zegt Linda.
‘Maar die is al lang geleden gereduceerd tot een klein straaltje,’ vult Oscar aan.
De volgende drie dagen regent het onophoudelijk. Daarom waren Linda en Oscar genoodzaakt veel tijd met elkaar door te brengen in hun bungalow. Dat heeft een goede uitwerking gehad op de relatie. Ze hadden veel met elkaar gepraat en de regen stimuleerde hun tranen.
Als het uitgeregend is, stel ik het echtpaar voor de wandeling langs de beek te herhalen. Dat vinden ze een goed plan.
Tijdens die wandeling is de sfeer veel beter. Oscar is veel geduldiger en Linda klaagt nergens meer over.
‘Jullie gaan anders met elkaar om’, merk ik op.
‘Ja, ik besefte na de vorige wandeling dat ik de relatie verstoor als ik Linda steeds opjaag.’
‘En ik besefte dat ik niet meer over van alles moet klagen’, zegt Linda
Tijdens de wandeling zijn Oscar en Linda veel liever voor elkaar. Oscar helpt haar voortdurend met de klimpartij.
‘Je bent hulpvaardig,’ zeg ik.
‘Ik heb er zelfs lol in, net als toen wij elkaar net kenden.’
‘En ik vind het heerlijk om geholpen te worden’, zegt Linda.
‘De waterval is nu veel groter dan de vorige keer,’ zegt Oscar als we ons einddoel hebben bereikt.
‘Ik ben heel blij om jullie zo anders met elkaar te zien omgaan,’ zeg ik. ‘Jullie hebben echt besloten iets te veranderen in de manier waarop jullie met elkaar omgaan.
‘Daardoor kan de passie ook weer opbloeien’, zegt Linda, ‘zoals de waterval aangeeft.
‘We hebben het zelf in de hand wat betreft de passie,’ zegt Oscar.
‘En de regen heeft ons daarbij een handje geholpen’ zegt Linda.
Mul zand
Juli 2006 – Den Treek, Leusden
Ik loop met cliënt Herman door Landgoed Den Treek. Het heeft een maand niet geregend waardoor alles kurkdroog is.
‘Terwijl je vertelt dat je op je werk heel moeizaam vooruit komt, lopen wij moeizaam over een zandpad’, merk ik op.
Herman begrijpt mijn hint en begint te lachen.
‘Dit is eigenlijk een paardenpad. Die zijn niet bedoeld voor mensen.’
‘Wat wil je nu doen?’ vraag ik.
‘Gewoon een makkelijker pad kiezen’, zegt hij.
‘Hoe wil je dat doen?’
‘Gewoon een beetje rondkijken tot ik er een zie.’
‘Kan dat ook op werkgebied?’
‘Ja hoor. Ik ga gewoon een beetje rondkijken naar een andere baan.’
Op dat moment ziet Herman een harder pad.
‘Dat nieuwe pad heb je snel gevonden,’ zeg ik.
We lopen er heen en lopen daar verder.
‘Dat gaat een stuk beter,’ zegt hij.
‘Wat voor nieuw werk komt er nu in je op?’, vraag ik.
‘Van alles’, zegt hij enthousiast.
Terwijl we op het hardere pad lopen krijgt Herman allerlei ideeën over nieuw werk.
Levenssituatie in het bos
September 2007 – Den Treek, Leusden
Anna loopt het bos in met de vraag hoe ze graag verder wil in haar loopbaan. We beginnen op een breed pad met aan beide kanten hoge beuken waardoor het donker is. Aan het eind van dat pad is het licht en Anna geeft aan dat ze daar graag heen wil lopen.
Als we het licht bereikt hebben, zien we een splitsing in de vorm van een Y met daartussen een open zonnige plek. Midden op die open plek staat een berk.
‘Ik zie die berk als symbool voor mijzelf’, zegt ze. Ik heb lange tijd alleen geleefd, weliswaar in het licht, maar op een afstand van andere mensen.’
‘Kun je even stil gaan staan op de Y-splitsing?’, zeg ik.
Het pad aan de rechterkant is donker, met aan beide kanten grote oude eiken. Het pad links is licht met aan beide kanten een rij recent aangeplante eikjes.
‘Welk pad kies je?’, vraag ik.
‘Het lichte pad,’ zegt ze onmiddellijk. ‘Hoewel ik de strak aangeplante eikjes en het kaarsrechte pad niet zo aantrekkelijk vind. Maar ik zie dit als mijn nieuwe pad en het andere pad met de oude eiken is het pad van mijn verleden. Ik wil niet terug naar het verleden.’
We gaan op het lichte pad verder.
‘Het is toch frappant hoe de natuur in de vorm van die Y-splitsing precies aangeeft hoe mijn leven er nu voor staat. Dit strakke pad begint hier trouwens een fijnere sfeer te krijgen. Jammer alleen dat hier geen berken staan.’
‘Kijk eens naar links. Daar staan berken,’ zeg ik.
‘Hé ja, wat leuk!’ zegt ze lachend.
Onmiddellijk loopt ze naar de berken toe.
‘Wat een prachtige open plek is dit! Met zoveel zon. Er staan hier zes berken. Die middelste ben ik, die twee daarnaast zijn mijn kinderen en die daar is mijn nieuwe liefde. Die twee aan de linkerkant zijn mijn ouders. Die staan wat verder weg. Dit is precies een uitbeelding van hoe mijn leven er momenteel voor staat. Hoe bestaat het!’
Een graf van takken
November 2002 – Den Treek, Leusden
Ik loop met Marijke door het bos. We genieten van de heerlijke bosgeuren. De zonnestralen verlichten de omgeving.
‘Waar wil je het vandaag over hebben’, vraag ik Marijke.
‘Over mijn vader. Ik mis hem erg.’
‘Wat mis je vooral?’
‘Zijn stille aanwezigheid. Hij praatte nooit veel, maar als hij wat zei, zat daar veel wijsheid in. Ik hield heel veel van hem. Hij was mijn steun en toeverlaat.’
We lopen een stukje verder en Marijke ziet midden in het bos een stapel takken liggen van ongeveer twee meter lang en een halve meter breed. Ze loopt erheen en kijkt ernaar. Op dat moment gaat het regenen en begint ze hard te huilen.
‘Die stapel takken staan voor mijn vader’s graf. Ik heb zijn overlijden nog lang niet verwerkt.’
We praten uitgebreid over haar vader en ze laat veel verdriet los. Na een half uur stopt ze met huilen en houdt het op met regenen. De zon breekt tussen de wolken door en verlicht het graf.
Bevrijd uit de takken
Juni 2000 – Den Treek, Leusden
Ik loop met een groep studenten door het bos. We komen op een open plek waar in het midden een hut van takken gemaakt is. Een van de studentes loopt er naar toe en kijkt er in.
‘Wat valt je nu op?’, vraag ik.
‘Ik weet het niet.’
‘Wat zou je willen?’
‘Ik wil er wel in kruipen,’ zegt de studente.
‘Doe dat maar.’
Anja kruipt in de hut en gaat zitten.
‘Ik moet aan de strenge kerk denken waar ik als kind altijd heen moest.’
‘Wat voel je daarbij?’, vraag ik.
‘Ik voel me benauwd.’
‘Laat dat gevoel maar even toe.’
Anja zegt niets en blijft stil zitten.
‘Wat zit je stil’, zeg ik.
‘Ja, ik moest altijd heel stil zitten in de kerk, vooral tijdens de preek van de dominee waar ik niets van begreep en die veel te lang duurde. Het zingen vond ik overigens mooi. Daar deed ik altijd graag aan mee.’
‘Wat zou je willen doen?’
‘Tijdens de preek weglopen en tijdens het zingen weer terugkomen.’
‘Mag dat?’
‘Nee, dat mag niet,’ zegt Anja bozig.
‘Je bent er flink boos over’, merk ik op.
Anja duwt een tak weg.
‘Wat symboliseert die tak?’, vraag ik.
‘De verplichting om bij de preek te blijven.’
Ze duwt nog een tak weg.
‘En wat symboliseert die tak?’
‘Een dogma.’
Dan duwt zij meerdere takken weg.
‘Waar staan die takken voor?’
‘Voor nog meer dogma’s.’
Nu duwt ze bijna alle takken weg.
‘Dit zijn alle onzinnige regels die we moesten volgen.’
Er blijft uiteindelijk niets meer over van de hut.
‘Ik hoor de vogels zingen,’ zegt Anja.
‘Wat symboliseren deze?’
‘Het zingen van de engelen,’ lacht ze.
Ritueel met een touw
Juni 2000 – Epe
Suzan heeft een affaire met Fred, een getrouwde man. Ze heeft uitgebreid in voorgaande sessies verteld hoeveel ze van Fred houdt, maar hij wil bij zijn vrouw blijven vanwege de kinderen. Dus Suzan blijft op de tweede plaats staan als maîtresse. Dat bevalt haar helemaal niet. Ze beseft dat ze zichzelf hiermee erg tekort doet en dat ze beter kan stoppen met de affaire. Maar ze kan Fred niet loslaten.
We spreken af dat we een loslaatritueel in het bos gaan doen. Ik vraag haar een stevig touw mee te nemen.
‘Kijk goed naar de bomen om je heen,’ vraag ik haar aan het begin van de wandeling. ‘Zodra je een boom ziet die op Fred lijkt, stop je.’
Na een kwartier stopt ze bij een grote dikke boom.
‘Dat is Fred. Hij heeft een enorm groot ego en denkt alleen aan zichzelf. Maar hij is een prachtige man, net als die boom.’
‘Bind nu het touw aan Fred’, zeg ik.
Suzan bindt het touw om de stam van Fred.
‘Bind nu het andere eind van het touw om je eigen middel.’
Ze bindt zichzelf vast aan Fred en begint aan het touw te trekken.
‘Hoe voelt dat?’ vraag ik.
‘Benauwd en het doet pijn.’
‘Wat zou je nu willen doen?’, vraag ik.
‘Het touw doorsnijden.’
‘Kun je dat?’, vraag ik.
‘Ik heb geen mes bij me, en jij?’
‘Ik ook niet.’
Ze denk even na en kijkt om zich heen.
‘Dan doe ik het met die steen daar.’
Na tien minuten op het touw te hebben gewreven met de steen breekt het.
‘Heerlijk, wat een opluchting!’
De volgende dag belt Fred haar op en beëindigt de relatie.
Het draaiorgel
2002 – Amersfoort
Tijdens een les doe ik een voorbeeldsessie met een van de studenten. Ze is geboren in Zuid-Amerika en is 10 jaar geleden geëmigreerd naar Nederland. Ze vindt het nog steeds moeilijk hier te aarden. Ze vertelt dat ze voornamelijk Zuid Amerikaanse mensen opzoekt. We praten er uitgebreid over en ze concludeert dat ze veel meer contacten met Nederlanders moet gaan zoeken om beter te aarden. Op dat moment stopt er een draaiorgel vlak voor het gebouw en speelt: ’Ik hou van Holland.’
De Dieventoren
September 2008 – Amersfoort
Ik loop met een student door een smal straatje in Amersfoort.
‘Over welk onderwerp in je leven zou je meer inzicht willen krijgen?’, vraag ik hem.
‘Over de nieuwe richting die ik in mijn loopbaan zoek.’
Zijn aandacht valt op twee schilders die met de gevel van een oud huis bezig zijn. Ze kletsen met elkaar en lachen veel. Hij stopt met lopen.
‘Wat voor associaties krijg je bij deze schilders?’, vraag ik.
‘Ik hou zelf ook van teamwork.’
Hij loopt verder.
‘In mijn huidige werk is het gezellige teamwork ver te zoeken.’
‘Wat doe je momenteel voor werk?’
‘Ik werk bij de politie. Het is geen leuk team en ik heb geen zin meer om steeds achter criminelen aan te zitten.’
Op dat moment lopen we langs de Dieventoren, waar tijdens de Middeleeuwen de dieven werden opgesloten.
Doorwerken na het pensioen
Mei 2007 – Amersfoort
Aan het eind van een lesdag vertel ik hoe belangrijk het is om na je pensionering actief te blijven in de maatschappij zodat je niet gaat verpieteren achter de Geraniums. Dat kan doorwerken zijn, een zinvolle hobby ontwikkelen of vrijwilligerswerk doen.
Ik vertel de groep over een video opname van een 75 jaar oude Gestalt therapeute die toen nog steeds werkzaam was in een leefgemeenschap in Spanje. Ze was al meer dan 40 jaar psychotherapeute. Ik was erg onder de indruk van haar vakkundigheid. In enkele minuten wist ze met een paar gerichte vragen tot de kern van iemands probleem door te dringen. Ze combineerde haar werk met een comfortabel leven in de warmte van Spanje, wonend in een inspirerende gemeenschap.
Enkele minuten na afloop van mijn les, loop ik mijn kantoor binnen en zie een tijdschrift op mijn bureau liggen waar ik op geabonneerd ben. Een medewerkster had het daar neergelegd terwijl ik les gaf. Er staat met grote letters op de voorpagina: ‘Blijf doorwerken na uw pensioen.’ Ik pak het tijdschrift en laat het aan de vertrekkende studenten zien.
Copyright © Atma LifeCoaching | Design: OVG Webdesign